Het valt helemaal niet mee om weer terug te zijn.
Op dit moment wil ik nog met mijn hele hart naar de trein rennen en gewoon weer naar huis gaan. Ik vind het vreselijk om terug te zijn...heb nu alweer ontzettende heimwee en vraag me echt af hoe ik die 10 weken die nog resten in hemelsnaam door ga komen... maar gelukkig weet ik nu wel dat dit gevoel (als alles goed is) ook weer verdwijnt over een paar daagjes, misschien over een weekje. Dat er over een week minder tranen zijn en dat ik dan weer in het ritme zit en het maar gewoon doe omdat het moet...

Nou klinkt het misschien alsof ik hier met dwang naar toe ben gestuurd en dat is natuurlijk niet zo. ik heb er zelf voor gekozen. Maar ik weet nu wel dat ik het never nooit nog een keer zou doen, maar spijt heb ik niet. Ik weet dat ik hier ongelofelijk veel van leer...tenminste dat weet ik straks! als het goed is... nu weet ik alleen maar dat dit niet thuis is en dat het lichamelijk zeer doet om hier te moeten blijven, maar we zetten nog eventjes door want afspraak is afspraak en ik zal mijn 10 weken afmaken, en daarna ga ik nooooooit meer zo lang van huis!

Hopelijk ga ik jullie snel weer vertellen dat het hier toch ook wel leuk is!

Liefs,

Fleur